Over produceren als creatief ondernemer – Ze zeggen ‘yes, yes!’ maar ze bedoelen ‘no, no!’


Ze hebben ideeën genoeg voor gave, nieuwe producten. Aan creativiteit en originaliteit schort het dan ook zeker niet bij Anki en Casper van Ontwerpbureau Zilverblauw. Het grootste struikelblok bij het op grote schaal produceren van (een lijn van) producten is echter dat je over het algemeen noch over de connecties noch over de financiële middelen beschikt. Wil je iets groots aanpakken, dan komt het erop neer je dat je in één keer je hele spaarrekening moet plunderen. En niet moet gaan flippen bij de gedachte dat áls je dat risico neemt, die woondoos onder de brug wel erg snel binnen handbereik komt. Je blijft als kleine ondernemer om die reden steken bij het produceren van niche producten. Wat prachtige producten zijn, maar ook producten zijn die je vooral maakt omdat je het leuk vindt en omdat het produceren ervan ontzettend veel levenslessen oplevert. En daar kan je dan de hypotheek weer niet van betalen.


Een voorbeeld. Zilverblauw verkoopt in zijn webshop broodplankjes. Voor het hout van die plankjes rijdt Anki vanaf haar woonplaats Oisterwijk naar Tiel, om het vervolgens af te leveren bij een houtbewerker in Tilburg die de plankjes vervaardigt. Daarna komen de plankjes terug bij Zilverblauw, waar ze achtereenvolgens worden voorzien van een brandmerk met het logo (“gemaakt met een oude soldeerbout”) en waar ze worden voorzien van leertjes die Anki bij een fourniturenwinkel haalt.

Dat brandmerken moet in één keer goed gaan, anders is een plankje onverkoopbaar. Bestellingen worden thuis verpakt en naar het lokale postkantoor gebracht voor verzending. Op de keper beschouwt levert een plank van bijna 40 euro onder de streep 6 euro op. Als je tenminste niet ook nog alle benzinekosten meerekent die je hebt verstookt om het hout op de goede plek te krijgen.


Daar ga je wel een klein beetje van huilen. Maar, je kan wel zeggen dat een product lokaal is vervaardigd. Dat dan weer wel.


Het verplaatsen van het productieproces is al helemaal geen sinecure. Via via kwam Anki aan een contact in China, alwaar ze de – inmiddels dankzij haar weblog populaire – letterbordjes wilde laten vervaardigen. Cultuurverschillen wierpen hier echter een geheel nieuw scenario aan dilemma’s op. Kort samengevat komt het erop neer dat de Chinese producent op iedere vraag en op ieder verzoek ‘yes, yes!’ bleef roepen, terwijl hij feitelijk ‘no, no!’ bedoelde. Of in ieder geval ‘no, no!’ dééd. Als ondernemer heb je de tijd noch de middelen om dergelijke problemen te overbruggen. De bordjes kwamen er om die reden jammer genoeg niet.
Kortom, alles wat om een uitgebreider productieproces vraagt maakt grote kans te verzanden in een kansloze missie. Het is om die reden dat Zilverblauw steeds vaker samenwerkingen opzoekt met andere merken. Zónder kom je er namelijk zeker niet. Althans, niet als je niet in een woondoos onder de brug terecht wil komen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *